W dokumentach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) przytaczanych przez Eurocontrol jako podstawowe typy zakłóceń GNSS wyróżnia się trzy główne klasy: zakłócenia o fali ciągłej (continuous wave, CW), zakłócenia impulsowe oraz zakłócenia „szumopodobne” o ograniczonym paśmie.
W nowszych opracowaniach technicznych (m.in. na potrzeby lotnictwa) spotyka się też bardziej szczegółową taksonomię „zagłuszania” według przebiegu/widmowej postaci zakłócenia i zajętości pasma, np. rozróżniając zakłócenia CW, zamiatające (swept-CW), szerokopasmowe (broad-band) oraz impulsowe (pulsed).
Skuteczność zagłuszania wynika z bardzo niskiej mocy sygnałów GNSS docierających do powierzchni Ziemi (ok. −130 dBm). Nawet niskokosztowy zagłuszacz o mocy kilku watów generuje sygnał wielokrotnie silniejszy od satelitarnego, co wystarcza do uniemożliwienia odbioru. Zagłuszanie zagraża nie tylko nawigacji, ale również infrastrukturze zależnej od sygnału czasu GNSS: sieciom telekomunikacyjnym, sieciom elektroenergetycznym i systemom finansowym.