Z powodu zagrożenia dekonspiracji otrzymała od swych zwierzchników rozkaz wyjazdu.
Wyjechała 15 czerwca 1945 roku, powracając do Mikołowa, gdzie przyjęto ją ponownie do pracy w tamtejszym przedszkolu, które trzeba było na nowo organizować. Pomagała jej Justa Ostrowska, boromeuszka, która została drugą wychowawczynią w placówce. W latach 1946–1948 studiowała w Instytucie Pedagogicznym w Katowicach. Związana była ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego oraz z katowickim okręgiem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W mikołowskim przedszkolu pracowała aż do przejścia na emeryturę w 1969 roku.
W kolejnych latach poświęciła swój czas na dokumentowanie swojej wojennej przeszłości. W 1990 roku została członkinią Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Zmarła 14 lutego 2000 roku w Mikołowie. Pochowano ją na tamtejszym cmentarzu parafialnym parafii św. Wojciecha, a w dniu pogrzebu odczytano rozkaz o przyznaniu jej stopnia majora.
Życie prywatne Pochodzi z rodziny Bazylego Kobernickiego (1877–1938), podoficer armii austriackiej, absolwenta Politechniki Lwowskiej, pracownika Miejskiej Kolei Elektrycznej we Lwowie oraz Wiktorii z domu Wojdon.