W niektórych przypadkach dawny przebieg linii przekłada się także na bardziej prostoliniowy i wyrównany przebieg trasy.
Nachylenia są zazwyczaj niewielkie, często ograniczone do kilku procent, a na wielu trasach maksymalne pochylenie wynosi około 2% albo mniej. Wynika to z zasad projektowania dawnych linii kolejowych, w których unikano stromych podjazdów, aby umożliwić sprawny ruch lokomotyw parowych i wczesnych pociągów bez stosowania rozwiązań specjalnych, takich jak kolej zębata. Przykładowo Vennbahn ma średnie nachylenie około 2%, podczas gdy inne trasy często utrzymują się poniżej 2–3%, co ułatwia pokonywanie dłuższych odcinków i zmian wysokości.
Łuki mają zwykle duże promienie, a liczba ostrych zakrętów i serpentyn jest niewielka, co odzwierciedla kolejowe założenia projektowe preferujące szerokie łuki dla większych prędkości pociągów i stabilnego prowadzenia taboru. Sprzyja to płynnemu przebiegowi trasy i ogranicza gwałtowne zmiany kierunku jazdy.