Lwów, stolicę Królestwa Galicji i Lodomerii w Austro-Węgrzech, przed wybuchem I wojny światowej zamieszkiwała liczna społeczność żydowska. Po wybuchu wojny do miasta zaczęły napływać tysiące żydowskich uchodźców z terenów graniczących z Rosją. Rosjanie uważali Żydów za zwolenników Austro-Węgier i potencjalnych zdrajców.

18 września Gieorgij Bobrinski został mianowany generał-gubernatorem galicyjsko-bukowińskiego generał-gubernatorstwa z siedzibą we Lwowie.

Przebieg Zajścia z dnia 27 września 1914 rozpoczęły się w godzinach popołudniowych na obszarze śródmieścia. Pomiędzy 14 a 15 na placu Krakowskim doszło do incydentu z udziałem domniemanego złodzieja narodowości żydowskiej, który podjął próbę kradzieży portfela z pieniędzmi należącego do żołnierza dokonującego zakupów. Ścigany przez żołnierza sprawca kradzieży ukrył się w jednym z budynków na Krakowskim Przedmieściu, skąd miał oddać kilka strzałów z rewolweru w kierunku ścigającego lub ścigających żołnierzy. W odpowiedzi sprowadzono oddziały wojskowe, co doprowadziło do eskalacji przemocy i rozpoczęcia zajść o charakterze pogromowym, skierowanych przeciw ludności żydowskiej, oskarżanej o akty bandytyzmu i ostrzał żołnierzy. Wojsko rosyjskie podjęło działania o charakterze represyjnym, prowadząc ostrzał ulic oraz budynków mieszkalnych, w tym strzelając do okien.