Po zakończenia wojny w roku 1918 i odrodzeniu państwa polskiego firma przystąpiła do odbudowy zniszczonych warsztatów pracy przy wydatnej pomocy państwa przez przydzielenie za pośrednictwem Państwowego Urzędu Zakupów Artykułów Pierwszej Potrzeby surowca – bawełny – na wyrób tkanin dla wojska i zbiedniałej przez wojnę ludności. Zwiększając stopniowo produkcję i pracując na 2 zmiany, zdołano pod koniec roku 1922 osiągnąć prawie przedwojenną produkcję.
Specjalną uwagę firma zwracała na eksport, który w roku 1923 sięgnął 20 % produkcji.
W ramach programów socjalnych firma budowała domy dla swoich robotników i urzędników. Inicjatorką była Augusta Ender z domu Krusche. W każdym z 24 domów robotniczych (familijnych) były 4 mieszkania, składające się z jednego pokoju i kuchni. Do każdego mieszkania należał ogródek 10 m x10 m. W domach familijnych mieszkało 114 rodzin, 406 osób. W 9 domach dla urzędników zamieszkało 25 rodzin urzędniczych.