Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) internowany w Witkowicach, wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i wysłany na front włoski. Walczył w szeregach 40 pułku piechoty w randze kadeta-aspiranta oficerskiego. Pod koniec wojny przyjechał na urlop do Krakowa, gdzie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Za postawę wykazaną podczas walk w czasie I wojny światowej, 17 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Austriaków, następnie jako dowódca plutonu wziął udział w odsieczy Przemyśla i bitwie o Lwów. 5 kwietnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitanaDz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919, poz. 1387.. Później został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu zapasowego 5 pułku piechoty Legionów. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Pomorze.