Filozofia szwedzka – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Szwecji.
Filozofia w Szwecji rozwijała się samodzielnie, chociaż korzystała z osiągnięć filozofii kontynentalnej. W średniowieczu największym przedstawicielem filozofii szwedzkiej była Brygida Szwedzka. W drugiej połowie XVII w. rozpowszechnił się kartezjanizm. Nauka Kartezjusza wprowadzona została jako oficjalna filozofia na Uniwersytecie w Uppsali (przez Olofa Rudbecka) i Uniwersytecie w Lund (przez ). W XVIII w. szczególnym uznaniem cieszył się mistycyzm Emanuela Swedenborga.
Na początku XIX w. w filozofii szwedzkiej dominowały poglądy obiektywno-idealistyczne oraz silne tendencje teologiczne i antyempiryczne. Najwybitniejszymi myślicielami tego okresu byli , , i Erik Gustaf Geijer. W połowie XIX w. idealizm w Szwecji najbardziej skończony wyraz znalazł w filozofii Christophera Jacoba Boströma, w której pozostawiły głęboki ślad poglądy Biberga i Grubbego. Na stanowisku Boströma stali prawie wszyscy szwedzcy filozofowie drugiej połowy XIX w.: psycholog , , , i Efraim Liljeqvist, który dążył do dokonania syntezy poglądów Kanta i Boströma.