Filozofia szwedzka – część filozofii Zachodu, narodowa tradycja filozoficzna, uprawiana na terytorium Szwecji.
Filozofia w Szwecji rozwijała się samodzielnie, chociaż korzystała z osiągnięć filozofii kontynentalnej. W średniowieczu największym przedstawicielem filozofii szwedzkiej była Brygida Szwedzka. W drugiej połowie XVII w. rozpowszechnił się kartezjanizm. Nauka Kartezjusza wprowadzona została jako oficjalna filozofia na Uniwersytecie w Uppsali (przez Olofa Rudbecka) i Uniwersytecie w Lund (przez ). W XVIII w. szczególnym uznaniem cieszył się mistycyzm Emanuela Swedenborga.
Na początku XIX w. w filozofii szwedzkiej dominowały poglądy obiektywno-idealistyczne oraz silne tendencje teologiczne i antyempiryczne. Najwybitniejszymi myślicielami tego okresu byli , , i Erik Gustaf Geijer. W połowie XIX w. idealizm w Szwecji najbardziej skończony wyraz znalazł w filozofii Christophera Jacoba Boströma, w której pozostawiły głęboki ślad poglądy Biberga i Grubbego. Na stanowisku Boströma stali prawie wszyscy szwedzcy filozofowie drugiej połowy XIX w.: psycholog , , , i Efraim Liljeqvist, który dążył do dokonania syntezy poglądów Kanta i Boströma.
W latach 90. XIX powstała tzw. , której założycielem był . Rozwinięty przezeń antyreligijny „obiektywizm teoretyczny” bliski był filozofii analitycznej. Drugim wybitnym przedstawicielem szkoły uppsalskiej był . Reprezentanci innych kierunków zgrupowali się w Lund, gdzie dominował , który systematyzował niektóre tezy pozytywizmu w duchu idealizmu niemieckiego.
Wśród szwedzkich filozofów XX w. wymienić należy , który rozwijał poglądy filozoficzne zbliżone do poglądów Henriego Bergsona. zajmował się problemami aksjologii. był przedstawicielem pozytywizmu logicznego.
Opracowania Dzieje filozofii szwedzkiej od końca XVIII w. świetnie przedstawił Axel Nyblæus w pracy Den filosofiska forskningen i Sverige. W 2021 roku szwedzki filozof i dziennikarz założył czasopismo Filozofia szwedzka.
Przypisy
Bibliografia po polsku
w językach obcych