Za pierwszego wytwórcę czajniczków zisha tradycyjnie uchodzi Gong Chun, świecki adept buddyzmu chan, który miał żyć za panowania cesarzy Zhengde (1505–1521) i Jiajinga (1521–1567) (najstarszy znany dziś czajniczek z Yixing jest datowany na rok 1533). Pierwsze czajniczki wytwarzano bez użycia koła garncarskiego, wygniatając glinę palcami, a powierzchni nie wyrównywano. Glinka używana do produkcji była zazwyczaj mieszana z kaolinem, kwarcem i miką o wysokiej zawartości żelaza. Wypalane w temperaturze pomiędzy 1100 a 1200 °C i nieszkliwione naczynia zisha łatwo absorbują aromat i po pewnym czasie czajniczek lub czarka są przesycone zapachem herbaty. Przed erą Wanli (1572–1620) w trakcie procesu wypalania nie używano ochraniaczy na naczynia, stąd były one pokryte naturalnym szkliwem lub kurzem. W miarę jak naczynia zisha stawały się popularne wśród kulturalnej elity pijącej herbatę ich kształty zaczęły być bardziej eleganckie i wygładzone.