w Nanhaoqian (przez 6 lat), Hohhot i Taihai.
Wykazywał się dużą pracowitością i skutecznością w prowadzeniu misji. W swojej pracy korzystał z pomocy chińskich pośredników, jednak dzięki znajomości chińskiego nawiązywał również bezpośrednie relacje z lokalną ludnością. Wykorzystywał swoją dominującą pozycję społeczną do ochrony konwertytów oraz zwalczania upraw maku na opium (zachowała się relacja o bójce o. Otto z rodziną hodowców opium).
Episkopat 20 czerwca 1890 papież Leon XIII mianował go wikariuszem apostolskim Gansu i biskupem tytularnym assuraskim. 11 stycznia 1891 w Xingzi przyjął sakrę biskupią z rąk wikariusza apostolskiego Centralnej Mongolii Jaaka Baxa CICM.
Misje w wikariacie apostolskim Gansu, obejmującym prowincje Gansu, Qinghai i Sinciang (misje skupiały się jednak głównie w Gansu), również powierzone były szeutystom. Sytuacja w wikariacie była inna niż w Mongolii Wewnętrznej. Liczył on kilkuset wiernych rozproszonych na olbrzymim obszarze, było mniej chińskich pomocników, a pozycja społeczna misjonarzy nie była tak silna jak w Mongolii Wewnętrznej. Nawrócenia były sporadyczne. Misje prowadzone były głównie w miastach, gdzie przeważnie mieszkali katolicy (w odróżnieniu od Mongolii Wewnętrznej, gdzie katolikami była głównie ludność wiejska).