Misjonarze rzadziej podróżowali pomiędzy misjami – skupienie w miastach narażało konwertytów na negatywne konsekwencje ze strony niechętnie nastawionych do katolicyzmu władz i społeczeństwa, przez co misje nie mogły pozostawać przez dłuższy czas bez obecności Europejczyków.
Bp Otto początkowo wsparł kontynuowanie zaprowadzonych przez jego poprzednika bpa Ferdinanda Hamera CICM metod misyjnych sprawdzonych w Mongolii Wewnętrznej, jednak gdy nie odnosiły one skutku, dał podległym sobie misjonarzom swobodę w decyzji o sposobie prowadzenia misji, co zaowocowało stworzeniem odmiennego od szeutystów z Mongolii Wewnętrznej sposobu działania.
Do pozyskania nowych wiernych nie przyczyniały się akcje charytatywne prowadzone przez Kościół w czasach niedoborów żywności oraz szkolnictwo katolickie, które z braku funduszy nie dorównywało poziomem szkołom państwowym. Udane okazało się natomiast reprezentowanie przez misjonarzy ludności w sprawach prawnych – udzielana przez nich ochrona konwertytów przed władzami, przyciągała nowych wyznawców, toteż bp Otto postanowił rozciągnąć pomoc prawną również na ludność niechrześcijańską. Powstał nieformalny zbiór zasad tych relacji, który przewidywał m.in. niezajmowanie się przez misjonarzy sprawami z prawa cywilnego. W metodzie stworzonej przez bpa Otto misjonarze działali według lokalnego systemu.