Wspierali konwertytów, lecz jeżeli przegrywali sprawę przed mandarynem, rzadko odwoływali się do wyższych instancji, a nigdy do Pekinu, co było częstą praktyką misjonarzy w Mongolii Wewnętrznej. W razie wygranej zabiegali natomiast o pobłażliwość w karaniu i nieupokarzanie sprawców.
Postawiono również na skupieniu się na zdobywaniu akceptacji lokalnej ludności, zamiast jej nawracania. Metody te nie przyniosły dużego wzrostu nawróceń, jednak pozwoliły katolikom zyskać akceptację społeczną, co przyniosło złagodzenie niechęci zarówno mandarynów jak i innych ludzi oraz dzięki której misje w wikariacie wyszły prawie bez strat z powstania bokserów. Do poprawienia stosunku władz do katolików przyczyniły się również rozruchy islamskie w Gansu i chęć zapobieżenia konwersji Chińczyków na islam.
28 kwietnia 1905 z wikariatu apostolskiego Gansu wydzielono wikariat apostolski Południowego Gansu. Tym samym nazwa wikariatu i tytuł bpa Otto uległ zmianie na wikariusz apostolski Północnego Gansu.
14 stycznia 1918 przyjęto jego rezygnację z wikariatu.