Pęcherz neurogenny (ang. neurogenic bladder) – zespół zaburzeń czynności pęcherza moczowego wynikających z uszkodzenia lub choroby układu nerwowego, objawiający się nieprawidłowościami w zakresie gromadzenia i/lub opróżniania moczu.
Obraz kliniczny schorzenia zależy od lokalizacji i charakteru uszkodzenia układu nerwowego – zaburzenie może manifestować się zarówno nadaktywnością mięśnia wypieracza, jak i jego osłabieniem, a także nieprawidłową koordynacją między mięśniem wypieracza a zwieraczem cewki moczowej.
Etiologia i patofizjologia Prawidłowa czynność dolnych dróg moczowych wymaga skoordynowanego współdziałania ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Uszkodzenia na różnych poziomach osi nerwowej mogą powodować zaburzenia fazy gromadzenia moczu, zaburzenia opróżniania albo współistnienie obu mechanizmów. Do częstych przyczyn pęcherza neurogennego należą uraz rdzenia kręgowego, rozszczep kręgosłupa, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, udar mózgu, guzy mózgu lub rdzenia, neuropatie obwodowe, w tym związane z cukrzycą, a także niektóre zabiegi operacyjne w obrębie miednicy i kręgosłupa.