Przykładowe metody obejmują: ciągłą zmianę częstotliwości pracy radaru () w ramach rozpraszania widma, co ogranicza skuteczność większości zakłóceń i utrudnia ich synchronizację z sygnałem radaru; maskowanie parametrów emisji przez stosowanie bardziej złożonych przebiegów sygnałowych, co utrudnia zakłócaczowi określenie aktualnej częstotliwości pracy radaru; ograniczanie niechronionej łączności radiowej dotyczącej skuteczności zakłóceń i parametrów pracy radaru, ponieważ zakłócacz może prowadzić nasłuch i na tej podstawie dobierać skuteczniejsze techniki; szkolenie operatorów, którzy mogą rozpoznawać nienaturalne wzorce na surowym obrazie radarowym mimo prób zakłócania; używanie radarów AESA, które są z natury trudniejsze do zakłócania i mogą pracować w trybach LPI (low probability of intercept), co zmniejsza ryzyko wykrycia samego radaru; wykorzystanie pocisków przeciwradarowych, w tym trybów , gdy zakłócacz sam ujawnia własne położenie przez emisję; stosowanie wabików elektronicznych i holowanych wabików radarowych, np. , które odciągają pociski naprowadzające się na źródło zakłóceń od właściwego celu.