Na początku angielskiej wojny domowej (1642–1651) zamek znajdował się w rękach popleczników parlamentu, jednak w 1643 roku został przez nich opuszczony i wkrótce zajęty przez garnizon rojalistów. W czerwcu i lipcu 1646 roku zamek oblegały wojska parlamentarzystów. Pod ostrzałem artylerii zniszczeniu uległa duża część zabudowy obronnej. W ostrzale brał udział specjalnie odlany na potrzeby tego oblężenia wielki moździerz zdolny do miotania 85-kilogramowymi granatami, ochrzczony mianem „ryczącej Meg” (). Działo to wystawione jest obecnie na dziedzińcu zamku. Jest to jedyny zachowany moździerz z czasu tej wojny. Aby zapobiec ponownemu wykorzystaniu budowli w celach zbrojnych, do 1648 roku na polecenie parlamentu zniszczono ocalałe elementy obronne, jednocześnie przeprowadzono rozbiórkę części mieszkalnej. Od tego czasu zamek pozostaje ruiną.
W 1755 roku posiadłość ziemską, a wraz z nią zamek, nabył admirał . W XVIII wieku obrastające roślinnością ruiny zaczęły być obiektem zainteresowania turystów. W 1919 roku zamek objęty został ochroną jako zabytek archeologiczny (), a rok później przekazany został pod opiekę departamentu rządowego , który przeprowadził, trwające kilka dekad, prace konserwatorskie.