Zbrodnia w Złoczowie – zbrodnia dokonana w marcu 1919 roku przez oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA) na polskich mieszkańcach Złoczowa w okresie wojny polsko-ukraińskiej.
Prolog Wydarzenia poprzedzające wydarzenia z marca 1919 były to przede wszystkim systematyczne represje wobec polskiej ludności cywilnej po przejęciu władzy w listopadzie 1918 r. – usuwanie Polaków z urzędów i stanowisk, aresztowania inteligencji, nauczycieli i działaczy narodowych, masowe konfiskaty mienia i rekwizycje, zamykanie polskich szkół, czytelni i organizacji, niszczenie symboli narodowych (w tym zrzucenie pomnika Mickiewicza) oraz codzienne akty zastraszania.
Przebieg zbrodni W nocy z 26 na 27 marca 1919 r. ukraińskie władze wojskowe aresztowały kilkudziesięciu polskich mieszkańców miasta – głównie studentów, uczniów szkół średnich, kolejarzy oraz członków miejscowej inteligencji – pod pretekstem rzekomego „polskiego spisku” przeciwko Zachodnioukraińskiej Republice Ludowej (ZURL). Po brutalnych przesłuchaniach i torturach w zamku złoczowskim (dawny zamek Sobieskich, pełniący wówczas funkcję więzienia i siedziby garnizonu) zamordowano 22 osób (według niektórych relacji nawet więcej). Ofiary ginęły od bicia kolbami, postrzałów, katowania i innych form bestialskiego traktowania. Wśród pomordowanych znaleźli się m.in.