W polityce międzynarodowej Partia Konserwatywna była proimperialna (w odniesieniu do Imperium Brytyjskiego), monarchistyczna i społecznie konserwatywna. W sensie religijnym opierała się na wyznaniach protestanckich, aczkolwiek ta cecha przestaje być w dzisiejszych czasach dominująca. Po wojnie światowej orientacja proimperialna zastąpiona została proamerykańską. W życiu społecznym popierali politykę asymilacji i tworzenie względnie homogenicznego społeczeństwa.
W polityce gospodarczej konserwatyści opierali się na koncepcjach merkantylizmu. Stali na stanowisku ochrony własnego rynku i wielkiego przemysłu za pomocą taryf celnych i zachęt dla pobudzania eksportu.
Od większości swych idei Partia Konserwatywna odstąpiła w latach osiemdziesiątych (za kadencji Briana Mulroneya), kierując się w stronę liberalizmu gospodarczego i wolnego handlu.
Kryzys Partii Postępowo-Konserwatywnej rozpoczął się wraz z secesją części posłów z Quebecu, tworzących oddzielny klub parlamentarny jako Blok Quebecu. Z drugiej strony, wpływom partii w zachodniej części Kanady zagroziło powstanie nowej partii o profilu konserwatywnym (Kanadyjska Partia Reform).