Dalszy rozpad partii nastąpił w 2000 roku, kiedy to część polityków konserwatywnych, zwanych czerwonymi torysami (Red Tories), poszła do wyborów wspólnie z Partią Reform, tworząc Kanadyjski Sojusz Reformatorsko-Konserwatywny, podczas gdy inni, zwani niebieskimi torysami (Blue Tories), postanowili pozostać wiernymi znakom Partii Postępowo-Konserwatywnej. Pojawienie się po raz kolejny po dwóch kandydatów konserwatywnych na listach wyborczych pomogło liberałom odnieść kolejne zwycięstwo do 37 kadencji parlamentu. Postępowi Konserwatyści (niebiescy torysi) zdobyli zaledwie 12 mandatów, podczas gdy Sojusz 66.
Błędu tego nie powtórzono. W 2003 nastąpiło zbliżenie obu partii, które zaowocowało historyczną ugodą zawartą 15 października 2003. Zgodnie z porozumieniem ratyfikowanym przez zjazdy obu partii, uległy one rozwiązaniu, a w ich miejsce powołana została nowa Konserwatywna Partia Kanady.
Mimo że na poziomie federalnym partia przestała istnieć, jej oddziały radzą sobie zupełnie dobrze, w wielu przypadkach posiadając większość w parlamentach poszczególnych prowincji.