Budynki klasztorne Najbardziej okazałym obiektem klasztoru, poza katedrą, jest budynek konwentu. Średniowieczne budynki konwentu uległy zniszczeniu podczas pożaru spowodowanego przez husytów. Nowy konwent wzniesiono dopiero podczas barokowej odbudowy katedry, według projektu Jana Blažeja Santiniego i Jana Jakuba Voglera. Jednak ta forma nie spełniała oczekiwań reprezentacyjnych, dlatego w 1753 budynek został znacznie rozbudowany według projektu Františka Ignáce Préa, ucznia Františka Maxmiliána Kaňki. Główną przestrzenią stał się podwyższony hol o układzie trójnawowej bazyliki, z dużymi fontannami w pomieszczeniach końcowych. Charakterystycznym elementem był okrągły krużganek, który umożliwiał dostęp do poszczególnych cel mnichów, połączony w środku wiszącym mostem.
W latach 1753–1757 freski w konwencie wykonał Juda Tadeáš Supper wraz z uczniami. Najważniejszym dziełem była niestety już nieistniejąca malowidło sufitowe, przedstawiające założenie i chwałę zakonu cysterskiego z centralną postacią Matki Bożej. Część klasztoru została sprzedana po reformach józefińskich Karlowi kniaziowi Schwarzenbergowi, ale większość trafiła w 1812 do fabryki tytoniu, która wykorzystywała dawne budynki klasztorne.