Wykształcenie interdyscyplinarne Łęko wykorzystuje jako narzędzie poetyckie, wzmacniając konceptualne i językowe eksperymenty w twórczości. Teksty poetyckie, prozatorskie i eseistyczne Łęko publikowało w antologiach, czasopismach drukowanych (Zadra, Odra, Fraza, Czas Kultury, Arterie, Silne!, Pismo, Atlanta Review, Lesbilans, Notatnik Literacki, Czas Literatury) oraz internetowych (Mały Format, Śląska Strefa Gender, Drobiazgi, Wakat, Tlen Literacki, Wizje, Stoner Polski, Ósmy Arkusz Odry, Dwutygodnik, Zakład. Magazyn, Pole, POZa Linią, Trytytka, Liberté!, biBLioteka), a także w zinach (Queer After Gay, Poczytałosie, Brokat, Queerz Get Zinned, Wcierka, Girls & Queers to the Front, Sila Paka Runga). Wiersze Łęka tłumaczono na język angielski, bułgarski, niemiecki i słowacki.
Łęko identyfikuje się jako osoba niebinarna i w wypowiedziach własnych oraz w źródłach stosuje formy neutralne płciowo (np. „autorze”). Twórczość poetycka Łęka Zygmuntównego jest przedmiotem analiz literaturoznawczych i krytyki literackiej. W tekstach badawczych zwraca się uwagę m.in. na językową i konceptualną warstwę wierszy. O poezji Łęka pisano również w monografiach naukowych (m.in. Joanny Krenz) oraz rozprawach akademickich.