Wiktor Władysław Janiszewski, ps. Czarny Bronek, Łamigłowa, Maciej, Dębicz, Stary (ur. 6 marca 1898 w Słubicach, zm. po 1945) – major piechoty Armii Krajowej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Bronisławy z Woźnickich urodzony 6 marca 1898 w Słubicach, w ówczesnym powiecie gostyńskim guberni warszawskiej. Uczęszczał do szkół polskich w Koluszkach, Łodzi i Warszawie. W 1915 wystąpił z klasy piątej gimnazjum.
We wrześniu 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Działał w Warszawie, a następnie w Mińsku Mazowieckim. W latach 1916–1917 ukończył szkołę żołnierską i podoficerską POW. Został komendantem miejscowym na Mińsk Maz., a od 1917 pełnił obowiązki komenda II Obwodu I Okręgu POW. W listopadzie 1918 jako dowódca kompanii POW wziął udział w rozbrajaniu Niemców.
W listopadzie 1918 wstąpił do 22 pułku piechoty. Dowodził plutonem 8 kompanii. Awansował na sierżanta sztabowego. Wyróżnił się 25 listopada 1919 dowodząc w zastępstwie 8 kompanią w wypadzie na wieś Ostrożanka oraz w nocy z 14 na 15 stycznia 1919 prowadząc jako dowódca plutonu głębokie rozpoznanie na tyłach bolszewickich.