Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W Wilnie uczęszczał na kursy maturalne i uzupełnił wykształcenie w zakresie klasy siódmej gimnazjum. W 1924 awansował na chorążego zawodowego. 22 czerwca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 10 pułku piechoty w Łowiczu. 15 lipca 1927 prezydent RP nadał mu stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty. We wrześniu 1930 został przeniesiony do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 2 w Biedrusku. Z dniem 1 września 1932 został przeniesiony do 44 pułku piechoty w Równem. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 109. lokatą. W marcu tego roku dowodził kompanią karabinów maszynowych w 44 pp. W 1932 pełnił służbę w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie na stanowisku kierownika wyszkolenia ciężkiej broni piechoty. 24 sierpnia 1939 został wcielony do rezerwowego 115 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 2 kompanii karabinów maszynowych. W szeregach tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej.