Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 5 pp Leg. w garnizonie Wilno. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 77. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1932 został przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1939 pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisku szefa Wydziału Ogólno-Organizacyjnego Komendy Junackich Hufców Pracy. Mieszkał w stolicy przy ul. Ludnej 5.