starożytnej Attyki, Paesttum oraz piramidy w Egipcie.
Lutter przekształcając kontenery transportowe lub większe pomieszczenia (pierwszym był loft w którym mieszkała) buduje olbrzymie na aparaty otworkowe, działające na zasadzie camera obscura. Lutter zaciemnia pomieszczenie, następnie robi mały otworek na powierzchni zasłoniętego okna (nie używała soczewek). Na przeciwległej ścianie umieszcza papier fotograficzny, który powoli rejestruje obrócony obraz zza okna. Czas naświetlania trwa od kilku godzin do kilku miesięcy. Tak długie czasy powodują, że ruchome obiekty nie rejestrują się lub rejestrują się jako rozmyte ślady – całość daje poczucie tymczasowości i przemijania.
Gotowe prace są negatywami (jasne obiekty stają się ciemne, a ciemne jasne). Proces zastosowany przez Lutter powoduje, że każdy obraz jest unikatowy. Pierwsze zdjęcia miały rozmiar 2x2 metra. Obecnie standardem są prace o boku 4,5 m.
W 2001 roku otrzymała stypendium Guggenheima oraz została rezydentką artystyczną The International Artists Studio Program (IASPIS) w Sztokholmie. W 2002 roku otrzymała stypendium Fundacji Pollock-Krasner.