Pierwsza część od początku porywa „spontanicznością figuracji wartko przemieszczających się między głosami, liryzmem zachwycających melodii, jak również urozmaiceniem brzmienia dzięki ciągle zmieniającej się instrumentacji”.
Andante składa się z trzech epizodów. Pierwszy z nich, w tonacji F-dur, wypełnia bogato ornamentowana kantylena, mimo kanonu rozwijająca się swobodnie między fortepianem i skrzypcami. W drugim melancholijną melodię w tonacji fis-moll prowadzi altówka wspólnie z wiolonczelą. Kontrast wnosi trzeci epizod z charakterystycznym rytmem punktowanym w D-dur, „po czym wszystko powtarza się od początku, lecz teraz w tonacjach As-dur, a-moll i F-dur”. Scherzo w tonacji A-dur, grane w Presto, wibruje pozytywną, Beethovenowską energią, ale o znacznie łagodniejszym wyrazie. W dalszej części przechodzi ono w śpiewne trio w D-dur, w którym fortepian prowadzi dialog z instrumentami smyczkowymi.