Podobnie jak w kwintecie Hummla, także i w utworze Schuberta przedostatnią częścią są wariacje. Temat grany Andantino w tonacji D-dur prezentują wyłącznie smyczki, „a prostota tego fragmentu znakomicie przygotowuje późniejsze komplikacje”. W trzech pierwszych wariacjach temat przejmują kolejno fortepian, altówka z wiolonczelą i wiolonczela z kontrabasem, a do stałej melodii dodawane są rozmaite akompaniamenty. W czwartej wariacji dochodzi do poważniejszego przekształcenia melodii – jej porywające molowe otwarcie łagodnie ustępuje miejsca powściągliwemu durowemu zakończeniu. W piątej wariacji wiolonczela dalej rozwija temat aż do emocjonalnej kulminacji, pełnej troski i nostalgii. Te emocje zostają jednak rozwiane przez ostatnią wariację, gdzie następuje powrót do pogodnego nastroju pieśni, której melodię „śpiewają” po kolei instrumenty smyczkowe na tle ilustracyjnego akompaniamentu fortepianu „naśladującego «strumyka falę szybką» i pląsanie «wesołego, zwinnego pstrąga»”.
Ponownie naśladując pogodną Haydnowską serenadę Schubert kończy kwintet wirtuozowskim i pełnym wigoru Allegro giusto, nawiązującym do stylu tańców węgierskich.