Równolegle prowadziła działalność polityczną – ponownie związała się z nacjonalistyczną Partią Narodu Iranu i zaprzyjaźniła się z . Aktywnie uczestniczyła w ruchu rewolucyjnym w latach 1978–1979 i początkowo popierała Ruhollaha Chomejniego oraz jego obietnice. 16 marca 1979 r., niecały miesiąc po zwycięstwie rewolucji, Chomejni wprowadził obowiązek noszenia hidżabu przez kobiety w przestrzeni publicznej i miejscu pracy, w tym na uczelniach. Darabi sprzeciwiła się tym regulacjom. Była jedną z dwóch kobiet, które spotkały się z prezydentem Abolhasanem Banisadrem w celu przedstawienia postulatów kobiet i wyrażenia sprzeciwu wobec obowiązkowego hidżabu, jednak nie osiągnięto porozumienia.
W latach 80. i na początku 90. była poddawana naciskom administracyjnym i społecznym. W 1990 r. została przeniesiona do szpitala im. Imama Husajna, którego dyrektor nalegał na noszenie pełnego islamskiego hidżabu. W 1991 r. jej siostra Parvin przyjechała do Iranu, aby uzyskać zgodę jej męża na wyjazd Homy, jednak bez powodzenia. W tym samym roku lekarka została zwolniona z pracy akademickiej i pozbawiona prawa wykonywania zawodu z powodu „nieprzestrzegania zasad islamskich”, w tym odmowy noszenia obowiązkowego stroju. Po wniesieniu sprzeciwu decyzję formalnie uchylono w 1993 r., jednak nie została przywrócona na stanowisko. W styczniu 1994 r.