Broszury propagandowe, wymagane teksty i plakaty artystycznie ucieleśniały podstawowe wartości radzieckiego dążenia do alfabetyzacji zarówno na wsi, jak i w miastach, a mianowicie koncepcję głoszoną przez Lenina: „Bez alfabetyzacji nie ma polityki, są jedynie plotki, pogłoski i uprzedzenia”. Ta koncepcja, radzieckie docenianie alfabetyzacji, znalazła później odzwierciedlenie w dziełach takich jak Literatura i rewolucja Lwa Trockiego z 1924 roku, w której autor opisuje piśmiennictwo i czytelnictwo jako siły napędowe w kształtowaniu Nowego Człowieka Radzieckiego.
We wczesnych latach kampanii likbiezu państwo przymusowo zapisywało miliony analfabetów z miast i wsi do szkół, wymagając od nich zaangażowania się w leninowską ideologię propiśmienniczą. W tym okresie członkowie Komsomołu i oddziały Młodych Pionierów otrzymały również zlecenie szerzenia propagandy propiśmienniczej w formie ulotek i przekazu ustnego wśród wiejskich analfabetów. Początkowe działania obejmowały tworzenie na wsiach miejsc, które ułatwiałyby uczenie umiejętności czytania i pisania. Na przykład na początku lat 20. bolszewicy budowali „Czerwone Pokoje” – czytelnie we wsiach w całej Rosji, które miały służyć jako centra propagandowe, za pośrednictwem których teksty partii były rozpowszechniane wśród lokalnych społeczności.