Konflikt pokoleniowy z artystami młodej generacji W środkach masowego przekazu pojawiają się czasem wątki na temat tego, że jako wybitny teoretyk i kierownik Katedry Reżyserii Muzycznej, starej daty. Był on bardzo konserwatywny w stosunku do tzw. rewolucji brzmieniowych, jak i zmiany pokoleniowej, które dokonywały się w latach 60. i 70. XX wieku, co kompletnie rozmijało się z estetyką muzyki rockowej, której dynamiki nie rozumiał i przez co dochodziło do nieporozumień, między nim, a muzykami nagrywającymi swój materiał w studiu. Wynikało to głównie z tego, że jako reżyser dźwięku patrzył na swoją pracę, jak na pomiary laboratoryjne, podczas gdy nowa generacja artystów (zwłaszcza muzycy rockowi), chciała traktować studio nagraniowe, jak kolejny instrument, eksperymentując w ten czy inny sposób z brzmieniem. Walka o tzw. czysty sygnał zdominowała jego myślenie o realizacji dźwięku, ponieważ wyznawał zasadę, że nagranie ma wiernie oddawać źródło dźwięku, zaś przesterowywanie go za pomocą rozmaitych efektów gitarowych (np. fuzz), sprzężenia czy przydźwięki, były według niego nie tylko hałasem, ale i niedopuszczalnym błędem technicznym, a nie środkiem wyrazu czy kreacją brzmienia. Tak stało się np. w przypadku nagrywania tzw. kamienia milowego polskiego rocka, a mianowicie albumu Blues (1971), grupy Breakout.