Tadeusz Nalepa dążył do uzyskania surowego, brudnego, gitarowego brzmienia, co stało w sprzeczności z klasyczną szkołą reżyserii nagrań i w efekcie usłyszał od niego następujące słowa: To nie jest muzyka! To są chore dźwięki! Hałas! Hurgot! My tego nie nagramy!. W tej sytuacji o mało nie doszło do przerwania sesji nagraniowej, lecz lider zespołu załagodził całą sytuację i zespół wznowił nagrywanie płyty. Podobne trudności napotykali również muzycy Budki Suflera podczas nagrywania swej debiutanckiej płyty Cień wielkiej góry (1975). Tego typu przypadki wyraźnie pokazują, iż jego podejście, całkowicie rozmijało się z oczekiwaniami muzyków rockowych i jak się okazało również z oczekiwaniami Ewy Demarczyk, która po przesłuchaniu płyty Ewa Demarczyk śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego (1967) stwierdziła, że nigdy albumu w Polskich Nagraniach już nie nagra i o dziwo zarzucała mu to samo, co zwykle on sam zarzucał muzykom rockowym, tzn. całą masę zniekształceń technicznych, jednocześnie twierdząc, że w nagraniach tych sztucznie przyciemniono jasną barwę jej głosu.