Miasto-państwo o populacji 5,9 miliona, położone na strategicznym skrzyżowaniu szlaków morskich między Oceanem Indyjskim a Spokojnym, balansuje jednocześnie między USA (bliskie partnerstwo wojskowe, dostęp do portów i baz lotniczych dla US Navy), Chinami (główny partner handlowy, zaangażowanie w Pas i Drogę) oraz sąsiadami regionalnymi (Malezja, Indonezja).
Kuik opisuje strategię Singapuru jako modelowy przykład hedgingu: zamiast wybierać między USA a Chinami, Singapur zajmuje różne stanowiska w różnych kwestiach w zależności od interesu narodowego, utrzymując jednocześnie z oboma mocarstwami relacje na tyle bliskie, że żadne z nich nie traktuje go jako przeciwnika. Kluczowym instrumentem tej strategii jest ASEAN, który zapewnia Singapurowi ramy multilateralne chroniące przed presją bilateralną ze strony większych państw. Analitycy Lowy Institute wskazują jednak, że rosnąca rywalizacja amerykańsko-chińska coraz bardziej zawęża przestrzeń dla hedgingu: presja na jednoznaczne opowiedzenie się po jednej ze stron narasta, a podziały wewnątrz ASEAN osłabiają zdolność bloku do funkcjonowania jako bufor.