Według niektórych doniesień miał otrzymać nazwę „Velayat”, ale ostatecznie wszedł do służby pod nazwą „Damavand”, od wulkanu – najwyższego szczytu w Iranie.
Dane taktyczno-techniczne
thumb|left|Sylwetka „Damavand” Fregaty typu Mowj miały gładkopokładowy kadłub, z lądowiskiem dla śmigłowca na rufie i wydłużoną nadbudową na śródokręciu (rysunki) i . „Damavand” zachował architekturę i sylwetkę prototypu, z klasyczną schodkową konfiguracją nadbudowy i nadbudówki na niej, z pionowymi ścianami, niewysokim masztem kratownicowym i postumentem dla radaru za nim, ale zmieniono rozmieszczenie uzbrojenia i wyposażenie.
Wyporność pełna okrętów typu Mowj wynosiła około 1500 ton. Podawane były też wartości rzędu 1400 ton lub 1372 ton. Długość wynosiła 94,5 m, szerokość 11,1 m, a zanurzenie 4,3 m. Załoga liczyła 125 osób z możliwością zakwaterowania dalszych 21.
Napęd pierwszej pary okrętów stanowiły dwa silniki wysokoprężne o mocy po 10 000 KM, łącznie 20 000 KM, napędzające dwie śruby. Prędkość wynosiła 28 węzłów, a zasięg 3650 mil morskich przy 18 węzłach.