Łuski na pokrywach są zwykle rozmieszczone rzadziej niż u ziołomirka lucernowca, krótkie, wcięte do mniej więcej połowy długości, zwykle nieco głębiej niż u ziołomirka lucernowca, na szczytach rozchylone. Jaśniejsze łuski mają odcień żółty do czerwonawego. Sterczące szczecinki pokryw pochylają się ku tyłowi słabiej niż u wspomnianego gatunku. Odnóża cechują się brunatnoczerwonymi stopami, goleniami, a czasem też wierzchołkami ud.
Odwłok samicy ma na ostatnim sternicie silne, poprzeczne wgłębienie o stromych ścianach, ku przodowi przeciągnięte w krótki rowek.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla łąki, pastwiska, ugory, przydroża, nasłonecznione skarpy i świetliste zarośla. Jest oligofagicznym fitofagiem żerującym na bobowatych. Do jego roślin żywicielskich należą koniczyny (w tym łąkowa), kozieradka błękitna, lucerny (w tym sierpowata i siewna), nostrzyki, przelot pospolity oraz wyka siewna. Larwy żyją wolno na liściach. Przepoczwarczenie następuje w oprzędzie na roślinie żywicielskiej.
Gatunek palearktyczny.