W 1655 r. przystąpiono do przebudowy klasztoru kapucynów. Kłopot pojawił się z chwilą budowy krypty zakonnej, gdyż według reguły tylko kapucyni mogli być chowani wewnątrz kościoła. Zakonnicy musieli więc wykopać zwłoki pochowane na tej części cmentarza, na której rozbudowano kościół. Wywołało to oburzenie wśród mieszkańców miasta. Proboszcz nakazał grabarzom zakopanie zwłok w poprzednich miejscach, na co zakonnik Jowita powiedział, że „nie ma mu nic do nakazywania”. Na cmentarz przyszły kobiety, które zwymyślały pracującym na nim robotnikom za bezczeszczenie zwłok. W odpowiedzi, robotnicy obrzucali je wapnem. Jowita uzyskał od króla polskiego Jana Kazimierza pisma przychylne kapucynom. Zakonnicy zaczęli w tajemnicy wykopywać zwłoki po nocach, aby nie było świadków, i przenosili je w inne miejsce.