Węgierski rząd Sándora Wekerle podjął ostatnią próbę utrzymania związku z Austrią na zasadach unii personalnej, jednak koncepcję tę odrzuciła cała opozycja, na czele z przywódcą liberalnej Niepodległościowej Partii 48 Roku hrabią Mihályem Károlyim.
24 października Niepodległościowa Partia 48 Roku, Obywatelska Partia Radykalna (na czele której stał Oszkár Jászi) i Socjaldemokratyczna Partia Węgier (kierowana przez Zsigmonda Kunfiego i Ernő Garamiego) powołały w Budapeszcie Węgierską Radę Narodową, z Károlyim jako przewodniczącymT. Kopyś, Historia Węgier 1526-1989, s. 391-393.. Deklaracja programowa Rady, ogłoszona 26 października przez Jásziego, przewidywała rozwiązanie sejmu, ustąpienie rządu, ogłoszenie niepodległości Węgier i rozpisanie nowych wyborów na podstawie nowej ordynacji, przewidującej głosowanie powszechne. W deklaracji zawarto również postulaty wolności prasy, zrzeszeń i zgromadzeń, powszechnej amnestii oraz prawo do samostanowienia dla narodów niewęgierskich, z tym, że integralność terytorium Węgier miała zostać zachowana. Poparcie dla rady natychmiast wyraziły istniejące na Węgrzech rady żołnierskie, tworzone przez powracających z niewoli rosyjskiej żołnierzy, którzy przebywając w Rosji zaczęli sympatyzować z ideami rewolucyjnymi.