Kultura strategiczna – utrwalony w danym społeczeństwie zbiór przekonań, założeń i wzorców zachowań dotyczących użycia siły, postrzegania zagrożeń i sposobów osiągania celów bezpieczeństwa. Pojęcie wprowadził w 1977 roku, analizując radziecką doktrynę nuklearną. Od tego czasu służy ono wyjaśnianiu, dlaczego państwa o porównywalnym potencjale militarnym prowadzą odmienną politykę bezpieczeństwa.
Geneza pojęcia Pojęcie kultury strategicznej powstało jako odpowiedź na ograniczenia realizmu strukturalnego i teorii gier. W latach siedemdziesiątych XX wieku amerykańscy stratedzy nuklearni zakładali, że radzieccy decydenci myślą o odstraszaniu w tych samych kategoriach co zachodni, w ramach koncepcji wzajemnego zniszczenia (MAD). Snyder, analityk RAND Corporation, zakwestionował to założenie w raporcie The Soviet Strategic Culture (1977), argumentując, że radziecka elita wojskowa operowała w ramach odrębnej kultury strategicznej ukształtowanej przez doświadczenia historyczne Rosji i organizacyjne interesy aparatu wojskowego.