16 lipca po 68-dniowym rejsie okręt podwodny zawinął do Lorient, skąd 23 września wypłynął do Brestu, osiągając cel następnego dnia.
Piąty rejs bojowy i utrata okrętu 11 października 1943 roku U-211 wyszedł z Brestu na swój piąty atlantycki patrol, wyposażony jako jeden z pierwszych niemieckich okrętów podwodnych w chrapy. Od 25 października do 16 listopada operował w wilczym stadzie . 1 listopada dowodzący U-211 kpt. mar. Karl Hause otrzymał awans na stopień kmdra ppor. (niem. Korvettenkapitän). 16 listopada okręt podwodny został przyporządkowany do stada „Schill 1”. 19 listopada 1943 roku na wschód od Azorów podczas akcji przeciwko połączonym konwojom U-211 został zaatakowany czterema bombami głębinowymi przez brytyjski bombowiec Vickers Wellington z oznaczeniem „F” z pilotowany przez Kanadyjczyka Donalda F. McRae, co spowodowało jego zatopienie na pozycji . Na jego pokładzie śmierć poniosła cała, licząca w tym rejsie 54 osoby załoga.
Podsumowanie działalności bojowej U-211 odbył pięć patroli bojowych, spędzając w morzu 213 dni. W ich trakcie zatopił niszczyciel o wyporności 1350 ton i uszkodził trzy statki o łącznej pojemności BRT, na pokładach których zginęły 234 osoby.