Por. Juanita Redmond, jedna z niewielu pielęgniarek, którym udało się uciec, opublikowała w 1943 roku wspomnienia ze swoich przeżyć na Bataanie, zakończone dramatycznym przypomnieniem, że jej koleżanki wciąż są więźniarkami. Historię pielęgniarek przedstawiono w kilku filmach wojennych, w tym: Cry 'Havoc''' (1943) Bohaterki Pacyfiku (1943, na podstawie książki Redmond) They Were Expendable (1945)
Kiedy film Bohaterki Pacyfiku'' trafił do kin, przed seansami w holach ustawiano punkty rekrutacyjne, w których pracowali wolontariusze Czerwonego Krzyża.
Ostatni rok internowania W styczniu 1944 roku kontrola nad obozem internowania Santo Tomas przeszła z japońskich władz cywilnych na Cesarską Armię Japońską, która zarządzała obozem aż do jego wyzwolenia. Dostęp do zewnętrznych źródeł żywności został ograniczony, a dieta internowanych zmniejszona do 960 kcal na osobę dziennie w listopadzie 1944 roku, a następnie do 700 kcal na osobę dziennie w styczniu 1945 roku.
Badanie Departamentu Spraw Weteranów, opublikowane w kwietniu 2002 roku, wykazało, że podczas internowania pielęgniarki straciły średnio 30% masy ciała, a następnie doświadczyły stopnia niepełnosprawności związanej ze służbą „praktycznie takiego samego, jak byli jeńcy wojenni z czasów wojny na Pacyfiku”. Masa ciała Maude C.