B-teoria czasu jest jednym z głównych stanowisk dotyczących uporządkowania zdarzeń w czasie w ramach filozofii czasu. Wywodzi się z rozróżnienia wprowadzonego przez J. M. E. McTaggarta między A-serią i B-serią. W jej klasycznej postaci zakłada się, że podstawowymi relacjami czasowymi są relacje wcześniejszości, późniejszości i równoczesności, natomiast własności bycia przeszłym, teraźniejszym i przyszłym nie należą do obiektywnej struktury rzeczywistości.
Zwolennicy B-teorii odrzucają tezę o obiektywnie uprzywilejowanej teraźniejszości i o obiektywnym upływie czasu. Wielu z nich wyjaśnia doświadczenie upływu psychologicznie, odwołując się między innymi do roli świadomości. Z ontologicznego punktu widzenia B-teorię często łączy się z eternalizmem i teorią wszechświata blokowego, ale pojęcia te nie są tożsame. W literaturze bywa ona też nazywana bezczasową teorią czasu.
Terminy A-teoria i B-teoria spopularyzował Richard M. Gale w 1966 roku, rozwijając rozróżnienie obecne już u McTaggarta. Współczesne spory wokół B-teorii dotyczą między innymi redukowalności wypowiedzi czasowych, wyjaśnienia doświadczenia upływu czasu, relacji tej teorii do eternalizmu oraz problemu trwania przedmiotów w czasie.