W 1845 roku mianowany dowódcą 16. Brygady Piechoty, awansując rok później na generała majora (niem. Generalmajor). W 1848 roku powierzono mu stanowisko szefa sztabu Gubernatora Wojskowego Nadrenii i Westfalii. Jeszcze w tym samym roku objął funkcję komendanta wojskowego Koblencji i twierdzy Ehrenbreitstein. W 1850 roku stanął na czele 5. Dywizji. W trakcie niepokojów w Meklemburgii w 1851 roku odpowiadał za zabezpieczenie granicy z tym księstwem. Po skutecznym wykonaniu powierzonego mu zadania otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant).
Dowódcą 5. Dywizji pozostawał do 1857 roku, kiedy został generałem-głównodowodzącym II Korpusem Armijnym z dowództwem w Szczecinie. Dwa lata później awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie). Od czasu mobilizacji w 1859 roku pełnił obowiązki gubernatora wojskowego prowincji Pomorze, pozostając generałem-głównodowodzącym II Korpusem. W 1861 roku mianowany przez nowego króla Wilhelma I szefem 14. Pułku Piechoty. W stan spoczynku przeszedł w 1863 roku i został generałem adiutantem Króla Prus.