Państwo dążyło do całkowitego zniszczenia religii. Aby to osiągnąć, oficjalnie potępiało wiarę jako zabobon i przejaw zacofania. W ramach narzucania ateizmu państwowego, Partia Komunistyczna niszczyła kościoły, synagogi i meczetyГ. М. Ронкин. Синагоги мира. – М. «Поматур» 2005., a liderzy religijni byli ośmieszani, nękani, więzieni, a nawet traceniPaul Froese. Forced Secularization in Soviet Russia: Why an Atheistic Monopoly Failed. Journal for the Scientific Study of Religion, Vol. 43, No. 1 (Mar., 2004), pp. 35–50.Haskins, Ekaterina V. „Russia’s postcommunist past: the Cathedral of Christ the Savior and the reimagining of national identity.” History and Memory: Studies in Representation of the Past 21.1 (2009).. Mimo tych działań, praktyki i przekonania religijne przetrwały wśród części ludności.
W latach 1917–1991 chrześcijanie byli więzieni przez władze radzieckie z wielu powodów, takich jak: protestowanie przeciwko polityce antyreligijnej, prowadzenie wspólnot, praca misyjna, organizowanie szkółek niedzielnych, angażowanie młodzieży w stowarzyszenia chrześcijańskie, opozycja polityczna wobec władzy radzieckiej, przynależność narodowa lub klasowa, a także pod zarzutami pospolitych przestępstw. mały|Zniszczenie Soboru Chrystusa Zbawiciela w Moskwie w ramach polityki marksistowsko-leninowskiego ateizmu państwowego w ZSRR