Shaad D’Souza z portalu Pitchfork oceniła, że Madonna inkorporuje gatunki, w których nigdy dotąd nie nagrywała, takie jak acid house, French house czy 2-step garage, ponadto scharakteryzowała album jako „różnorodną, wymieszaną wizję klasycznej muzyki klubowej”. z „The Guardian” skojarzył piosenki downtempo z twórczością wytwórni i jej charakterystycznymi elementami, takimi jak „breakbeaty, mgliste nastroje, trzeszczące winyle [i] stłumione orkiestracje”. Madonna i Price wskazali jako swoje główne inspiracje Detroit techno i Chicago house. Na wzór Confessions on a Dance Floor, album został zmiksowany w formie ciągłej, bez przerw między piosenkami, przypominającej sposób grania DJ-ów. Price wyjawił, że miksowanie było wynikiem chęci wyjścia naprzeciw oczekiwaniom w epoce serwisów strumieniowych, gdzie „piosenka może trwać dwie i pół minuty, a potem musi się zatrzymać”.