Zadeklarował w niej swoją niewinność i ostro zaatakował samego Schwendiego, zarzucając mu nie tylko podstępną zdradę, ale i kradzież znaczniej sumy pieniędzy. Ten zareagował na oskarżenia słowną ripostą, co jeszcze podkreśliło kontrowersyjność zainicjowanego przez cesarza wydarzenia. W opinii ogółu współczucie należało się Vogelsbergerowi. Skłoniło to Schwendi z jednej strony do zwrócenia się z prośbą do cesarza o wstawiennictwo, a z drugiej do ogłoszenia drukiem oświadczenia (Warhafter und unwidersprechlicher bericht), które przedstawiało jego wersję wydarzeń i przeczyło oskarżeniom wygłoszonym przez skazańca. Analizując postępowanie Schwendiego, Nicklas nie wyklucza, że oskarżenia Vogelsbergera były do pewnego stopnia uzasadnione, a to położyło się cieniem na rycerskiej renomie, na jakiej Schwendiemu zależało.
W ostatniej dekadzie rządów Karola V