Z dniem 2 listopada 1928 został przeniesiony służbowo z Oddziału II SG do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze hospitanta kursu 1928/1930. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 5 pp leg. na stanowisko dowódcy batalionu. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów piechoty i 12. lokatą. W czerwcu tego roku został przeniesiony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W grudniu 1938 objął dowództwo 24 pułku piechoty w Łucku.
Na czele 24 pp brał udział w walkach na Pomorzu i w bitwie nad Bzurą. W nocy z 17 na 18 września 1939 zebrał niewielką grupę żołnierzy i przeprawił się z nimi na wschodni brzeg Bzury. Dostał się do niemieckiej niewoli. 26 października 1939 został przeniesiony ze Stalagu XI A do Oflagu XI B Braunschweig. 7 maja 1942 został przeniesiony do Oflagu II E Neubrandenburg, a 17 września tego roku do Oflagu VI B Dössel.
Po wojnie emigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszkał i awansował na pułkownika dyplomowanego piechoty. Zmarł 13 lutego 1970 w Londynie.