Oprócz instytucjonalnych zespołów pieśni i tańca, w regionie podejmowane są również inicjatywy na rzecz dokumentacji i upowszechniania muzyki autentycznej wśród mieszkańców.
Funkcje i znaczenie kulturowe Cechą wspólną ze znaczną częścią Polski środkowej (Wielkopolska, Mazowsze, Kujawy, północna Małopolska) jest taneczny charakter niemal wszystkich utworów czysto instrumentalnych oraz znacznej części pieśni, wiążący się z tradycyjną formą wiejskich zabaw i wesel. Do pieśni nietanecznych zalicza się pieśni dyngusowe, żałobne i pasterskie. mały|Weselne stroje księżackie ze Złakowa Kościelnego, zdjęcie ze zbiorów Henryka Świątkowskiego Repertuar odzwierciedla kulturę dawnej wsi, obejmując pieśni związane z jej życiem codziennym, jak i z cyklem obrzędów dorocznych. Do pieśni towarzyszących obrzędom zalicza się pieśni: dożynkowe (np. „Przynosimy plon w gospodorza dom”) dyngusowe (np. „Niescynsno godzinecka beła”) sobótkowe śpiewane przy chodzeniu z gaikiem śpiewane przy chodzeniu z szopką noworoczne pogrzebowe weselne, charakteryzujące się największą liczebnością spośród pieśni obrzędowych (np. „Siano grabieła, proso wiązała”, „Dziwujom sie ludzie”) przyśpiewki (zob. Przyśpiewki) oczepinowe (np.