„uOj, chmielu, ty chmielu”, „A nasa Marysia na cepecek prosi”) mały|Młodzież księżacka ze Złakowa Kościelnego, 1932 Pieśni obrzędowe, z racji powtarzalności obrzędów, a także zbiorowej praktyki wykonawczej, odznaczają się małą zmiennością tekstów i mnogością wariantów. Popularnymi gatunkami pieśni wiążącymi się z innymi aspektami życia wsi są pieśni:
miłosne zalotne o stracie wianka i zdradzie (np. „Jechała dziewcyna z pszenickom do młyna”) o odrębnościach lokalnych, rodowych i klasowych (np. „Jezdym Ksinzok”, „Jechoł miglorz do Warsiawy na elekcyjom”) rodzinne o córce i matce o ojcu i córce o mężu i żonie kołysanki (np. „uUśnijze my, uuśnij”)
sieroce pasterskie o służbie żołnierskie
W Księstwie wykształciła się charakterystyczna forma relacji śpiewaków i kapeli. Ponieważ weselne przyśpiewki są wykonywane solo, naprzemiennie z przygrywką instrumentalną, na dawnej wsi w mniemaniu śpiewaków ważnym wyznacznikiem uzdolnienia kapeli była jej zdolność do odegrania melodii. Na wesele nie zapraszano kapeli mającej trudności z odtworzeniem melodii intonowanej uprzednio przez śpiewaka.