Potencjał rozrodczy zależy także od regularności owulacji, czynności jajowodów, stanu jamy macicy, czynników genetycznych, chorób współistniejących i płodności partnera.
Ocena rezerwy jajnikowej Rezerwy jajnikowej nie ocenia się w rutynowej praktyce przez bezpośrednie liczenie wszystkich pęcherzyków w jajniku. Stosuje się markery pośrednie, które odzwierciedlają wielkość puli pęcherzyków albo przewidywaną odpowiedź jajników na stymulację hormonalną.
Do najczęściej stosowanych metod należą: oznaczenie stężenia hormonu antymüllerowskiego (AMH) – AMH jest nieobecny w pęcherzykach pierwotnych spoczynkowych, a wytwarzany przez komórki ziarniste pęcherzyków pierwotnych, preantralnych i antralnych; najwyższe stężenie AMH wykazują małe pęcherzyki antralne. Jego stężenie zwykle obniża się wraz z wiekiem i może być oznaczane niezależnie od konkretnego dnia cyklu miesiączkowego, choć interpretacja zależy od zastosowanej metody laboratoryjnej i kontekstu klinicznego; ocena liczby pęcherzyków antralnych (AFC, ang. antral follicle count) – wykonywana w ultrasonografii przezpochwowej.