W wielu badaniach za pęcherzyki antralne uznaje się pęcherzyki o średnicy około 2–10 mm, a ich łączna liczba w jajnikach koreluje z wielkością puli pęcherzykowej; oznaczenia FSH i estradiolu we wczesnej fazie folikularnej – podwyższone FSH może wskazywać na zmniejszoną rezerwę jajnikową, ale pojedynczy wynik ma ograniczoną czułość i podlega zmienności między cyklami. Estradiol bywa pomocny w interpretacji FSH, ponieważ jego wczesny wzrost może maskować podwyższone FSH; oznaczenie inhibiny B oraz testy dynamiczne, takie jak test z cytrynianem klomifenu – obecnie mają mniejsze znaczenie, ponieważ nie poprawiają konsekwentnie wartości predykcyjnej w porównaniu z prostszymi markerami, zwłaszcza AMH i AFC.
Wyniki badań rezerwy jajnikowej powinny być interpretowane łącznie z wiekiem, wywiadem klinicznym, obrazem ultrasonograficznym i celem badania. Wartości odcięcia mogą różnić się między laboratoriami, populacjami i zastosowanymi metodami oznaczania.