Wskazania do oceny rezerwy jajnikowej Ocena rezerwy jajnikowej jest wykorzystywana głównie w diagnostyce i leczeniu niepłodności. Jej celem jest przede wszystkim oszacowanie, jak jajniki mogą odpowiedzieć na kontrolowaną stymulację hormonalną. Taka informacja może pomagać w planowaniu leczenia, przewidywaniu orientacyjnej liczby oocytów możliwych do uzyskania oraz w ocenie ryzyka zbyt słabej lub nadmiernej odpowiedzi jajników.
Badanie rezerwy jajnikowej może być rozważane m.in. w diagnostyce niepłodności, przed planowanym zapłodnieniem pozaustrojowym, po wcześniejszej słabej odpowiedzi na stymulację jajników, przy podejrzeniu zmniejszonej rezerwy jajnikowej oraz u osób z czynnikami ryzyka jej obniżenia. Do takich czynników należą m.in. przebyte operacje jajników, endometrioza i leczenie gonadotoksyczne.
Badania rezerwy jajnikowej nie powinny być traktowane jako samodzielny, przesiewowy „test płodności” u kobiet bez rozpoznanej niepłodności. wskazuje, że parametry AMH i AFC dobrze przewidują odpowiedź jajników na stymulację, ale same w sobie są słabymi wyznacznikami naturalnego zajścia w ciążę lub urodzenia żywego dziecka. Wyniki te wymagają interpretacji łącznie z wiekiem i innymi czynnikami wpływającymi na płodność.