W latach 1988–1990 był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadry Naukowej. W latach 1977–1983 był wiceprzewodniczącym Centralnej Komisji Elektrotechniki Zarządu Głównego Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

Równolegle z pracą naukową na Uczelni oraz w Komitetach i Radach Naukowych pracował w przemyśle. W 1951 r. w Centralnym Biurze Konstrukcji Maszyn Elektrycznych w Katowicach, a następnie w latach 1951–1959 w Zakładach Napraw Maszyn Elektrycznych w Gliwicach. Od 1 maja 1957 do czerwca 1959 r. pracował w Biurze Projektów Przemysłowych Urządzeń Elektrycznych „ELEKTROPROJEKT” w Gliwicach. W latach 1969–1991 był konsultantem naukowym Huty „Jedność” w Siemianowicach Śląskich, w latach 1978–1981 konsultantem Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach.

Stworzył szkołę nowoczesnego napędu elektrycznego, specjalizującą się w tematyce zastosowań energoelektroniki w zautomatyzowanym napędzie elektrycznym, zbudował jej bazę laboratoryjną. Pisał wraz ze swoimi współpracownikami i redagował podręczniki oraz skrypty dla studentów i inżynierów. Ma duże osiągnięcia w kształceniu kadry naukowej. Od 1973 r. osobiście prowadził i wypromował 140 dyplomantów. Był promotorem 20 zakończonych prac doktorskich. Pięciu jego wychowanków uzyskało stopień naukowy doktora habilitowanego.